1. Zgodnie z obowiązującymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przepisami prawa cudzoziemcy, którzy zamierzają zamieszkiwać na terytorium Polski powinni to robić zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Podstawowym obowiązkiem cudzoziemców zamierzających przebywać na tym terytorium jest uzyskanie zezwolenia pobytowego (wizy lub innego zezwolenia na pobyt) uprawniającego do legalnego pobytu w naszym kraju. Cudzoziemiec nie posiadający prawa pobytu na terytorium Polski powinien niezwłocznie opuścić to terytorium. W przeciwnym razie naraża się na wydalenie oraz karę grzywny.
W opisanej przez Panią sytuacji, jeżeli Pani narzeczony przebywa w Polsce nielegalnie zgodnie z przepisami ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (tekst jednolity Dz. U. z 2007r. Nr 234, poz. 1694 z późn. zm.) na terytorium Polski może ubiegać się jedynie o udzielenie zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 53a ust. 2 pkt 2 cytowanej ustawy.
Zgodnie z treścią art. 53a ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony można udzielić cudzoziemcowi, który przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie, jeżeli wyjątkowa sytuacja osobista wymaga obecności cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony w opisanym wyżej przypadku udziela się na okres do 3 miesięcy. Decyzję w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wydaje wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca. Wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony składa się na formularzu. Cudzoziemiec jest obowiązany uzasadnić wniosek, przedstawić ważny dokument podróży oraz dołączyć do wniosku:
1) fotografie osób objętych wnioskiem;
2) dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.
Stronie niezadowolonej z decyzji organu I instancji przysługuje prawo wystąpienia, w ustawowym terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, z odwołaniem do organu wyższego stopnia, którym w w/w sprawach jest Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców.
Z kolei od decyzji organu II instancji, stronie przysługuje możliwość złożenia, za pośrednictwem tego organu, skargi do sądu administracyjnego, w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, który to sąd sprawuje sądową kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
2. W części dotyczącej zawarcia małżeństwa pragnę wyjaśnić, że kwestie te regulują przepisy art. 1 do art. 22 Działu I Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (ustawy z dnia 5 marca 1964 r. Dz. U. z 2007r., Nr 134 , poz. 947 z późn. zm.) oraz przepisy zawarte w rozdziale 6 ustawy z dnia 29 września 1986 r. Prawo o aktach stanu cywilnego ( tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 161, poz,1688 z póżn. zm.). W zależności od decyzji nupturientów (narzeczonych) można zawrzeć małżeństwo przed kierownikiem usc oraz w sposób o którym mowa w art. 4 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, tzw. małżeństwo konkordatowe.
Małżonkowie obowiązani są do przedłożenia dokumentów stwierdzających ich tożsamości, odpisów skróconych aktów urodzenia, a w przypadku cudzoziemca, oprócz wyżej wymienionych dokumentów, dodatkowo zaświadczenie o zdolności prawnej do zawarcia małżeństwa wydanego przez właściwy organ państwa z którego pochodzi. Dokumenty zagraniczne należy przedłożyć wraz z ich tłumaczeniem urzędowym. Okres oczekiwania na zawarcie małżeństwa wynosi 1 miesiąc od dnia złożenia zapewnienia.
Opłata za sporządzenie aktu małżeństwa wynosi 84 złote.
