Do 31 grudnia 2006 r. ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie zawierała definicji „miejsca zamieszkania” i posługiwano się definicją z art. 25 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którą miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu.
Od 1 stycznia 2007 r. za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Polski uznaje się osobę, która:
- posiada na terytorium Polski centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych)
- lub przebywa na terytorium Polski dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.
- pobyt najbliższej rodziny za granicą (np. współmałżonek, dzieci),
- posiadanie mieszkania do własnej dyspozycji w drugim państwie (najem, własność),
- inne okoliczności, (np. umowa o pracę na czas nieokreślony, umowa najmu na czas nieokreślony, umowy z dostawcami mediów),
- posiadanie majątku ruchomego i nieruchomego za granicą (np. samochód, dom),
- uzyskanie certyfikatu rezydencji podatkowej drugiego państwa.
W wypadku zmiany miejsca zamieszkania, także w związku z wyjazdem za granicę lub powrotem, musimy powiadomić o tym fakcie urząd skarbowy, w którym składamy zeznanie podatkowe. W języku urzędowym nazywa się to aktualizacją danych objętych zgłoszeniem identyfikacyjnym.
WARTO WIEDZIEĆ
Podatnicy podatku dochodowego od osób fizycznych, nie prowadzący samodzielnie działalności gospodarczej, mają na dokonanie aktualizacji 30 dni od dnia, w którym nastąpiła zmiana danych. Obowiązuje ich formularz NIP-3. Formularze są dostępne w urzędach skarbowych, a także na stronie Ministerstwa Finansów.
Osoby fizyczne, prowadzące samodzielnie działalność gospodarczą, są zobowiązane dokonać zgłoszenia nie później niż w terminie 14 dni od dnia, w którym nastąpiła zmiana danych. Robią to w gminie na tzw. wniosku zintegrowanym albo, w wyjątkowych sytuacjach, na formularzu NIP-1. Formularze są dostępne w urzędach skarbowych, a także na stronie Ministerstwa Finansów i Ministerstwa Gospodarki.
